Foto restricties: waarom mag een artiest soms niet gefotografeerd worden?

Gisteravond plaatste ik op mijn Facebookpagina dat er geen foto’s van Bruno Mars zouden komen. Vanuit het management heeft Pinkpop de opdracht gekregen alle fotografen te weigeren en er op toe te zien dat fotografen geen foto’s vanuit het publiek maakten. In dit artikel wil ik je wat meer vertellen over foto restricties en geef ik antwoord op de vraag: waarom mag een artiest soms niet gefotografeerd worden?

 

Vooraf aan Pinkpop had ik al van collega-fotografen te horen gekregen dat Bruno Mars streng is als het gaat om de foto restricties. Toen ik bij het ophalen van mijn persbandjes een contract moest ondertekenen waarin ik beloofde geen foto’s van artiesten te maken vanaf het veld, wist ik het eigenlijk al en ja hoor, op de vrijdag van Pinkpop hing het A4’tje al bij de persbalie:

 

 

Duidelijk! Maar waarom doet Bruno Mars dit en wat schiet hij er mee op?

*kleine sidenote: als ik spreek over een artiest bedoel ik eigenlijk negen van de tien keer het management.

 

Het ‘nut’ van foto restricties ✋

Voor dit stukje zet ik even mijn marketingpet op want als fotograaf kan ik natuurlijk alleen maar hopen dat ik altijd mag fotograferen. ? Op een festival lopen tientallen fotografen rond, van zeer professionele tot hobbyfotografen met opdrachtgevers als ANP, NRC tot lokale kranten. Dat levert dus ook een enorme variëteit in kwaliteit van het beeld op en als artiest weet je nooit wat een fotograaf allemaal met z’n beelden gaan doen. Beyoncé kan daar over mee praten. In 2013 werden er na haar optreden bij de Super Bowl foto’s – die niet per se onder de categorie mooi vallen – gepubliceerd. Je kent ze vast al wel! Sindsdien geen fotografie meer bij Beyoncé, dus ook niet bij haar komende show in de Johan Cruyff ArenA. ?

 

Door alle fotografen te weigeren rondom je show verklein je de kans om lelijk op een foto te staan. Je kunt dus op deze manier veel censuur plegen op het beeld dat naar buiten gaat. Veel artiesten nemen daarom zelf een fotograaf mee op tour en pers mag vervolgens die beelden gebruiken. Dit zie je onder andere dus terug bij Bruno Mars, Beyoncé maar ook een band als The Killers. Als management heb je op deze manier goed de controle over het imago van een artiest. Vanuit dat perspectief is het best een logische keuze. Het jammere is dat je als fotograaf niet een compleet verhaal hebt van een festival.

 

Moet dat gelijk zo extreem? 😡

Nee hoor, er leiden meer wegen naar Rome. Zo komt het veel vaker voor dat je als fotograaf voorafgaand aan een concert een contract moet ondertekenen. Hierin staat dat je bijvoorbeeld geen merchandise van de foto’s mag maken, de artiest de foto’s mag opvragen of dat je de foto’s eerst ter goedkeuring moet opsturen. Er komen ook geregeld andere foto restricties voor zoals het invoeren van een lijst. Dit betekent dat er bijvoorbeeld maar tien fotografen mogen komen en/of dat er maar één fotograaf per medium mag staan. Andere manieren om als artiest te bepalen wat voor beeld een fotograaf maakt, is om ze op een specifieke plek neer te zetten. Dit kan bijvoorbeeld links/rechts van het podium zijn of bij Front of House, de plek waar licht- en geluidstechnici staan.