Challenge: voor het eerst analoog fotograferen! — Nathan Reinds

Challenge: voor het eerst analoog fotograferen!

Ik ben een verwende digitale fotograaf. Mijn bestaansrecht heb ik te danken aan RAW-foto’s, Adobe Lightroom en SD-kaartjes met vele GB’s. Allemaal technologie die we de laatste jaren pas kunnen toepassen. Vroeger moest je het doen met een rolletje van een X-aantal beelden, een aantal diafragma standen en manuele focus. Hoe zou mij analoog fotograferen vergaan?

Analoog fotograferen challenge

Vriend en opdrachtgever Tim van der Zalm (manager DI-RECT) fotografeert voornamelijk analoog en daar lopen we onderling graag over te geinen. Afgelopen maand stelde hij mij een challenge voor: ‘Maat, ik stuur je een oude analoge camera mét rolletje op en dan ga jij eens laten zien of je daar wat van kan maken.’

Zo gezegd zo gedaan. Een challenge sla ik niet uit de weg, daar ben ik net effe te competitief voor.

Ondertussen loopt de challenge wat uit de hand en zullen er na mij nog veel meer fotografen gaan volgen die met dezelfde camera analoog gaan fotograferen. De resultaten gaan verzameld worden op het Instagram kanaal @boxcameraproject

De GevaBox 6×9

Waar fotografeer ik mee? Een GevaBox 6×9. De analoge camera van Tims opa die ondertussen al bijna 70 jaar oud is maar het nog helemaal doet. De film die ik mag vullen is Ilford FP4 125 ISO 120mm film. Daar kan ik in totaal 8 foto’s mee maken.

Per post ontving ik de camera, in een stevige flightcase zodat ‘ie goed beschermd was tegen het kwaad van de wereld. Hoe moeilijk de challenge zou worden realiseerde ik mij bij maken van bovenstaande foto. Deze foto is geselecteerd uit 10 verschillende foto’s die ik had gemaakt. Met de GevaBox kon ik maar 8 foto’s maken. Oef! Dat wordt dus heel goed nadenken voor die sluiter overgaat.

Wat kan ‘ie?

De GevaBox kent niet veel opties. De sluitertijd kan op 1/50 gezet worden of op de Bulb-stand. Het diafragma knopje kent drie standen: F8, F11 en F16. Verder kun je met de zwarte ring op de lens – een soort van – focussen door middel van drie standen: 1,5 – 3 meter, 4 – 6 meter, 7 – ⚭ meter. Dat wordt een beetje gokken dus!

Maar hoe weet je hoe je ‘m moet instellen? Er zit immers geen lichtmeter op. Gelukkig gaf Tim hier wat handige tips in en had ik in ieder geval een basis waarmee ik op pad kon gaan.

Wat moet ik in vredesnaam fotograferen?

Zoals jullie weten ben ik fotograaf van shows en producties. Van radio naar TV, van concert naar festival. Kortom, allemaal onderwerpen die nu zo goed als stil liggen vanwege het coronavirus. Oké, ik moet dus gaan fotograferen met een camera die ik niet ken én ik kan niet in mijn natuurlijke habitat terecht. Waar had ik ook alweer ‘deal’ op gezegd?

Het vrijheidsfeest wat niet gevierd mag worden.

Ik wilde graag dat de 8 foto’s een onderling verband hadden. Het moest een concept worden, niet 8 random plaatjes. Ook wilde ik graag dat het een verband had met wat ik normaal gesproken fotografeer. Zodoende kwam ik op het idee om 4 + 5 mei vast te leggen. Het feest waarbij we onze vrijheid herdenken en vieren, maar ironisch genoeg is het dit jaar verboden om het groots te vieren.

Daar gaan we!

De eerste foto wilde ik maken voor mijn eigen huis. Vroeger woonden er Joden in mijn huis die zijn opgepakt en omgekomen in de Tweede Wereldoorlog. Jaarlijks worden er bij de struikelsteentjes door een – voor mij onbekende – bloemen en een kaarsje gelegd. Dat blijft elk jaar weer een bijzonder moment. Dat moest er dus op!

Op Bevrijdingsdag besloot ik een rondje door Zwolle (mijn woonplaats) te gaan lopen. Foto twee werd een uitgestorven Grote Markt, geen feest maar een enkeling die nog wat boodschappen doet. Vervolgens liep ik naar de Thorbeckegracht, vernoemd naar Thorbecke: de grondlegger van de parlementaire democratie en grondwet die we vandaag de dag kennen en ons zoveel vrijheid biedt.

Daarna liep ik verder richting het gedenkmonument. Dit jaar heeft de organisatie van het Bevrijdingsfestival Overijssel het vrijheidsvuur hier geplaatst in combinatie met tien vlaggenmasten.

Van het monument ben ik doorgelopen naar het Wezenlandenpark. De plek waar jaarlijks meer dan 100.000 bezoekers komen om de vrijheid te vieren. Zelf zou ik o.a. met DI-RECT op bezoek geweest zijn. Nu werd er door een enkeling wat gesport of gerelaxt… Een kaal gezicht!

Foto zes maakte ik in mijn eigen straat, ik zag daar een vlag mooi wapperen in de fijne lentezon. Later op de middag zou ik nog een foto maken van de IJsselbrug: tweemaal gebombardeerd in de 2e W.O., eenmaal door Nederland zelf en een keer door de Duitsers.

Er zat nog één foto op de film en die besloot ik te besteden aan een mooi avondzonnetje aan de Zwolse gracht. Gewoon omdat ik blij ben met de plek waar ik woon, ik voel mij vogelvrij om te gaan en staan waar ik wil en dankzij de Nederlandse infrastructuur ben ik overal ook nog eens in no-time.

Mijn ervaring met analoog fotograferen.

Ik vond het vooral super spannend om dit te doen. Het voelde toch als een test of je jezelf wel fotograaf mag noemen. Je kunt je fouten immers amper herstellen: een slechte foto wordt niet opeens ‘prima’ terwijl dit in digitale fotografie nog geregeld haalbaar is.

Het gebrek aan een goede viewfinder maakte het extra lastig. Ik weet van mijzelf wel dat ik prima kan kadreren maar als je enige viewfinder een klein spiegeltje is met een boel stof er tussen wordt het lastig te herkennen wat wel en niet op beeld staat.

Wat mij wel opviel is de aanspraak die je krijgt. Mensen zijn nieuwsgierig wat voor apparaat je aan het doen bent en je kunt ze vervolgens ook nog eens een leuk verhaal bieden. Want eerlijk is eerlijk, het is natuurlijk super bijzonder dat je vandaag de dag nog steeds met zo’n oude camera kan fotograferen!

Hoe is het resultaat?

De GevaBox 6×9 is ondertussen weer op de post richting Tim, als het pakketje bij hem is aangekomen kan hij de foto’s laten ontwikkelen. Ik ben super nieuwsgierig naar het resultaat en die zal ik later plaatsen op de website. Voor mijn eigen idee ging het best goed maar de praktijk zal het straks uitwijzen. 😉